Political Depression

วันนี้รู้สึกหมองๆ เป็นพิเศษ จะทำงานทำการอะไรก็ไม่มีกะจิตกะใจสักเท่าไหร่

จะว่าไปผมก็ออกจะเป็นคนที่ sensitive อ่อนไหวเกินไปเสียอยู่เหมือนกัน โดยส่วนตัวผมเองจะเป็นคนไม่ค่อยชอบความขัดแย้ง (จะว่าเป็นพวกโลกสวยตามนิยามสลิ่มของ คำ ผกา ก็ไม่ปาน ถึงชีวิตจะมีเรื่องขัดแย้งกับชาวบ้านเยอะก็เถอะ)

เพราะงั้น เวลาบรรยากาศบ้านเมืองร้อนๆ ขึ้นมาทีไร ก็จะรู้สึกซึมเศร้า เบื่อๆ เซ็งๆ ไปด้วยเสียทุกที อย่างตอนที่เสื้อเหลืองปิดสนามบิน หรือเสื้อแดงยึดราชประสงค์ ก็จะรู้สึกซังกะตายไม่อยากลุกจากเตียงเป็นสัปดาห์ๆ

จริงๆ ช่วงที่ผ่านมาก็เริ่มกรุ่นๆ มาสักพักแล้วตั้งแต่ดราม่าโรเล็กซ์ของเลดี้กาก้า ประมาณว่าตื่นมาเปิดทวิตเตอร์ก็เจอแต่ทวีท (และรีทวีท) ด่าคนด่ากาก้า ถึงด้วย logic ตรรกะเราจะรู้สึกว่าเข้าใจได้ที่คนจะแสดงความคิดเห็นออกมาแบบนั้น แต่พอเห็นเยอะๆ มันก็ทำให้ใจขุ่นๆ แปลกๆ (ย้ำว่าโดยส่วนตัวไม่ได้มีปัญหากับการแสดงความคิดเห็นนะครับ ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรกับคนที่แสดงความคิดเห็น แค่ว่าเห็นอะไรแบบนี้เยอะๆ มันทำให้ตัวเองรู้สึกหม่นๆ ไปมากกว่า)

พอมาวันนี้ตั้งแต่เช้าเรื่องประชาไท มาจนถึงรังสิมาขอแชร์นะคะ ก็เลยยิ่งฉุดอารมณ์ให้ down ตกลงไปอีก (ย้ำเหมือนเมื่อกี๊อีกทีว่าเคารพและให้เกียรติการแสดงความคิดเห็น แค่เห็นอะไรแบบนี้เยอะๆ แล้วใจหม่นไปเอง)

จริงๆ เรื่องนี้ก็ไม่ได้รู้สึกอยากจะโทษใครเท่าไหร่ เพราะดูจาก form ท่าที่แล้วก็เหมือนจะเป็นปัญหาที่ตัวเองมากกว่า จนบางทีก็เซ็งๆ ที่ต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้เหมือนกัน (แต่ก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจซะ)

เฮ้อ…

Depression of Paul_012

ตอนนี้รู้สึกหดหู่อย่างที่อยากจะกรี๊ดให้จู๋หัก (วันก่อนต้นว่านถามว่า กรี๊ดยังไงให้หัก อันนี้ต้องถาม @Paul_012)

คิดว่าคงมีหลายองค์ประกอบครับ

อย่างหนึ่งคงเป็นเรื่องสถานการณ์น้ำท่วมตอนนี้ ที่ก็ทำให้บรรยากาศรอบๆ ตัวมันเสียสมดุลไปพอสมควร จนตอนนี้ตัวผมเองก็ตัดสินใจจะหนีน้ำไปสิงค์โปร์เรียบร้อยแล้ว

เหตุผลที่คิดว่าหนีๆ ไปเสียให้พ้นเลยน่าจะดีกว่าคือเพราะถ้าน้ำมันจะท่วมจริงๆ ทรัพย์สินจะเสียหายเราก็คงทำอะไรไม่ได้ จะอยู่จะไปก็คงเสียพอๆ กัน ยิ่งถ้าเราจะต้องมาติดเกาะให้เสียจิตอีกก็คงไม่คุ้ม สู้ไปอยู่สบายๆ ดีกว่า (ยิ่งถ้ามองในมุมสาธารณะแล้ว การที่ผู้มีกำลังอำนวยจะอพยพหนีไปไกลๆ ในเวลานี้เป็นสิ่งที่เหมาะที่ควรเพราะจะลดการบริโภคทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัด)

และที่รู้สึกดาวน์มากๆ โดยเฉพาะคืนนี้อีก คงเป็นเพราะสมาชิกที่เคยเป็นผู้ร่วมอพยพที่ PlayCube ก็หายหน้าหายตาไปหมด จากบรรยากาศที่มีคนมากมายตั้งแต่ช่วงค่าย มาเหลืออยู่คนเดียวที่ PlayCube ก็เลยรู้สึกเหงาพิลึก

หวังว่าจะผ่านพ้นคืนนี้ไปได้โดยไม่บ้าเสียก่อน และรอดชีวิตไปขึ้น CX713 พรุ่งนี้ได้

Edit (21:53) – จริงๆ ไปสิงค์โปร์ก็ใช่ว่าจะรู้สึกดีนะครับ เพราะไปก็ไม่รุ้จะทำอะไรอยู่ดี ก็คงไปนั่งๆ นอนๆ อ่าน Steve Jobs ต่อให้จบ เฮ้อ…

เฮ้อ…